Płynny shilajit z BhutanuLiquit Shilajit Bhutan

Płynny shilajit z Bhutanu — najdroższa i najwyższa jakość na świecie

...każdego ranka włożyć odrobinę shilajitu do ciepłej wody i spokojnie obserwować, jak powoli się rozpuszcza...po kilku minutach można skosztować tradycyjnego napoju himalajskich joginów o niepowtarzalnym smaku, z minerałami, kwasami fulwowymi i humusowymi, dibenzo-alfa-pironami oraz wieloma innymi charakterystycznymi substancjami. Codzienny rytuał o wyjątkowym smaku — to jedna z odsłon shilajitu.

Shilajit w tradycji użytkowania:

(Asphaltum, Shilajit, żywica górska)

Charakter i pochodzenie

Według znawców i dokumentów historycznych najrzadszy shilajit, ceniony za charakterystyczny skład mineralny, występuje w wysokich partiach Himalajów, na wysokości 4–6 tys. m n.p.m. Wypływa też z warstw skalnych w innych miejscach świata: od Himalajów i Hindukuszu przez Ural, rosyjski Ałtaj, Góry Skaliste Ameryki Północnej, górzyste rejony północnej Europy, aż po Antarktydę. Bhutan jest przedstawiany jako szczególnie czyste miejsce zbioru, o bardzo ograniczonej dostępności surowca.

Himalajski shilajit to 100% naturalna substancja przypominająca organiczną smołę, powstała z pozostałości sprasowanych lasów wraz z fauną z kontynentu indyjskiego, który zderzył się z Azją ponad 50 milionów lat temu; z czasem wraz z masą skalną przekształciły się one w biomasę zawierającą składniki odżywcze i minerały, która latem pod wpływem ciepła słonecznego wypływa z górskiej skały. Miejsca występowania prawdziwego shilajitu łączy długotrwałe i intensywne nasłonecznienie oraz bardzo duża wysokość zbioru. Przez wieki substancję tę otaczały opowieści i legendy.

O shilajicie wspomniano w dawnym tekście ajurwedyjskim Charaka Samhita, napisanym w 200 r. p.n.e., gdzie nazywano go „niszczycielem słabości” i „zdobywcą gór”.

Przez stulecia shilajit miał być pilnie strzeżoną tajemnicą himalajskich joginów i wedyjskich mędrców, którzy z czasem podzielili się wiedzą z perskimi cesarzami Dariuszem i Kserksesem. Władcy przekazali substancję swoim elitarnym strażnikom cesarskim: „Nieśmiertelnym”.

Dawny chiński lekarz Qiu wspominał o shilajicie w „Księdze trudnych problemów”, a w Tybecie nazywano go „królem leków”. Według przekazów wiedzę o tradycyjnym stosowaniu utrzymywano w tajemnicy i przekazywano ustnie z ojca na syna w najznamienitszych rodzinach lekarskich. Dopiero w 1. połowie 18. wieku zebrano ją w wielkim chińskim dziele liczącym dziewięćdziesiąt tomów. Właściwości shilajitu szczególnie intensywnie badano w Chinach, USA, Indiach, byłym ZSRR i Iranie.

Shilajit jest znany w ajurwedyjskiej Materia Medica od tysiącleci. Współczesne prace interesują się między innymi zawartymi w nim kwasami fulwowymi i humusowymi (Agarwal SP, Khanna R, Karmarkar R, Anwer MK, Khar RK. Shilajit: a review. Phytother Res. 2007 May;21(5):401-5.). Substancje naturalnie zawierające kwasy fulwowe i DBA, takie jak shilajit, nadal pozostają przedmiotem badań.

Shilajit jest uważany za skarb serca Himalajów. Cztery kanoniczne księgi tradycyjnej medycyny tybetańskiej wiążą go z legendą, według której Budda Medycyny podarował go ludzkości w apokaliptycznej epoce.

Bhutan jest zakorzeniony w buddyzmie i przekonaniu, że dobre, zrównoważone serce człowieka tworzy czyste i piękne produkty. W tym duchu DakiniDéese zbiera, oczyszcza i rozprowadza ten narodowy skarb Bhutanu.

Sposób użycia

Stosować 10–20 kropli płynnego superkoncentratu w dowolnym napoju lub bezpośrednio, zgodnie z etykietą opakowania.

Najlepiej dodawać do ciepłej, filtrowanej wody pitnej bez chloru i spożywać na pusty żołądek, co najmniej 30 minut przed posiłkiem. Aby zwiększyć energetyczny potencjał eliksiru, tradycyjnie zaleca się dodanie łyżeczki miodu. Inny tradycyjny sposób łączy ząbek czosnku rozdrobniony z miodem i popijany płynnym shilajitem.

Himalajski shilajit można również dodawać do herbaty w ciągu dnia, bez cukru, wyłącznie z miodem.

Według ajurwedy shilajit można także przyjmować z ciepłym mlekiem i miodem godzinę przed snem.

Jeśli jego aromat i smak nie odpowiadają Państwu, ajurweda proponuje umieszczenie go w łyżce ryżu lub innego pokarmu i popicie szklanką wody. Tradycyjnie przyjmuje się go również osobno, na czczo.

Zawsze zaczynać od niewielkiej ilości, aby ocenić własną tolerancję, a następnie dostosować dawkę w zalecanych granicach. Przyjmować przed wymagającą aktywnością fizyczną lub umysłową, po niej albo rano przed śniadaniem.

Po trzech tygodniach do miesiąca nieprzerwanego stosowania tradycyjnie proponuje się co najmniej tygodniową przerwę, choć nie jest ona obowiązkowa.

W tradycji szczególne miejsce zajmuje przyjmowanie na czczo, z jak najdłuższym odstępem od ostatniego posiłku, po okresie postu.

Królestwo Bhutanu

Królestwo Bhutanu, znane jako „kraj mierzący szczęście narodowe”, jest przedstawiane jako jedyne państwo, które postawiło Gyalyong Gakid Palzom, czyli Szczęście Narodowe Brutto (SNB), ponad PKB i w 2008 roku wpisało je do konstytucji, ponieważ „szczęście narodowe” jest tu ważniejsze od dobrobytu ekonomicznego. Decyzje dotyczące spraw wspólnych, od administracji i rozwoju gospodarczego po zachowanie kultury, środowiska i bogactw naturalnych, są podejmowane zgodnie z tą całościową zasadą mierzenia i ochrony zbiorowego szczęścia i dobrostanu ludności.

Buddyjska rodzina królewska kieruje się zasadą, by nigdy nie poświęcać środowiska naturalnego dla rozwoju gospodarczego; dlatego mimo rozległych lasów Bhutan nie ma przemysłu poligraficznego. Dla ochrony środowiska nawet ścięcie jednego drzewa wymaga pozwolenia. Główne zasoby Bhutanu to lasy, minerały i energia wodna, wybrana jako filar rozwoju. Energia wodna jest odnawialna i przedstawiana jako mało obciążająca zasoby i środowisko. Elektrownie buduje się pod ziemią, aby chronić ryby i sąsiednie lasy. W 1986 roku Bhutan odmówił wsparcia projektu zapory Banku Światowego, która zalałaby rezerwat przyrody. W kraju nie ma przemysłu ciężkiego, przemysł lekki jest niewielki, nie ma nawet huty szkła, a dominują tradycyjne rzemiosła. Mimo niewysokiego PKB rząd przeznacza znaczne środki na edukację i publiczną opiekę zdrowotną. Nauka od szkoły podstawowej po uniwersytet oraz leczenie są bezpłatne. Osoby chore otrzymują pomoc bez opłat. Rząd przeznacza środki przede wszystkim na ludność, a nie rozwój armii, uznając edukację i szczęście za najważniejsze.

Bhutańczyków określa się jako żyjących w harmonii z naturą, beztrosko, bez zazdrości i nienawiści... Według tradycji dlatego shilajit w sercu świętych Himalajów Bhutanu wypływa powoli, w ograniczonych, lecz stałych ilościach.

Wyjątkowe podejście, względna izolacja, dziewicza przyroda i wspólne wysiłki mierzenia szczęścia narodowego, inspirujące resztę świata, nadały buddyjskiemu Bhutanowi reputację mitycznego królestwa wysoko w Himalajach.

Królestwo Bhutanu przedstawia się jako jeden z ostatnich całkowicie nieskażonych krajów świata — 80% powierzchni ma stanowić dziewiczy las. Bhutan zapowiedział też plan przekształcenia wszystkich gruntów rolnych w uprawy ekologiczne, co uczyniłoby go pierwszym 100% ekologicznym krajem świata. Przyroda przyniosła Bhutanowi również miano „Królestwa ziół”. To wyjątkowe pochodzenie współtworzy renomę jakości bhutańskiego shilajitu.

Historycznie Bhutan znany jest jako „Druk Yul”, Kraj Grzmiącego Smoka, i stanowi centrum różnorodnej fauny i flory. Podaje się, że rośnie tam ponad 7000 gatunków roślin naczyniowych, z których wiele wykorzystuje się w lokalnej tradycji. Dzięki obfitości ziół kraj nosi też nazwę „Menjong”, Kraj Ziół Leczniczych.

Wspinaczka na urwiska i ręczny zbiór to jedyne dozwolone sposoby pozyskiwania bhutańskiego shilajitu. Po zebraniu ze szczelin skalnych, z których wypływa, potrzebuje 2 do 50 lat, by ponownie się zgromadzić i pojawić. Rząd uznaje go za skarb narodowy, co roku ograniczając i kontrolując zbiór za pośrednictwem straży leśnej. Niewiele osób posiada licencję na zbiór. Dostępność shilajitu Dakini jest więc bardzo ograniczona, a cena wysoka.

Złoża i miejsca zbioru na wysokości 4500 m n.p.m. w bhutańskich Himalajach.